Vrijheid…voor ons zo vanzelfsprekend…toch vind ik het belangrijk om erbij stil te staan…gisteren hebben we de oorlogsslachtoffers herdacht…niet eens perse die van de 2e wereldoorlog, maar alle
oorlogsslachtoffers.
oorlogsslachtoffers.
Mijn opa’s en oma’s hebben de tweede wereldoorlog meegemaakt. Mijn, inmiddels overleden, opa vertelde altijd verhalen uit zijn tijd in de oorlog en ik luisterde hier altijd graag naar. Eén verhaal wat hij vertelde zal ik nooit vergeten…
Mijn opa zal ergens rond de 17 jaar geweest zijn, toen de oorlog begon. Hij kwam uit een gezin van 16
broers en zussen en was zelf eén van de jongste. Zijn oudere broers zaten allemaal in het verzet en automatisch volgde hij, hoewel hij eigenlijk te jong was, ook. Toen hij op een dag met de trein valse papieren moet afgeven, werd hij door de Duitsers uit een trein gepikt en meegenomen naar een
concentratiekamp in Amersfoort. Hier is hij erg mishandeld en zijn leven daar was erg onzeker. Hij heeft hier een half jaar gezeten en kreeg toen een idee om uit het kamp te ontsnappen. De Duitsers waren als de dood dat zij TBC zouden krijgen en dat bracht mijn opa op een idee. Hij sprak één van de Duitsers in het kamp aan en zoog daarbij heel veel bloed uit zijn tandvlees, spuugde dit op zijn hand en zei dat hij TBC had. Meteen werd mijn opa het kamp uit gegooid. Het heeft zijn leven gered!
broers en zussen en was zelf eén van de jongste. Zijn oudere broers zaten allemaal in het verzet en automatisch volgde hij, hoewel hij eigenlijk te jong was, ook. Toen hij op een dag met de trein valse papieren moet afgeven, werd hij door de Duitsers uit een trein gepikt en meegenomen naar een
concentratiekamp in Amersfoort. Hier is hij erg mishandeld en zijn leven daar was erg onzeker. Hij heeft hier een half jaar gezeten en kreeg toen een idee om uit het kamp te ontsnappen. De Duitsers waren als de dood dat zij TBC zouden krijgen en dat bracht mijn opa op een idee. Hij sprak één van de Duitsers in het kamp aan en zoog daarbij heel veel bloed uit zijn tandvlees, spuugde dit op zijn hand en zei dat hij TBC had. Meteen werd mijn opa het kamp uit gegooid. Het heeft zijn leven gered!
Dit verhaal is mij altijd bij gebleven…voor hem was vrijheid niet, zoals het voor mij wel is, vanzelfsprekend…en daarom sta ik daar op 4 mei even bij stil en vier ik op 5 mei de VRIJHEID!
Reacties
Een reactie posten