Ik weet het…het hoort erbij, maar de afgelopen dagen ben ik toch weer met mijn neus op de feiten gedrukt dat het soms gewoon allemaal veel te snel gaat! Twee van die momenten maakte ik dit weekend mee… De eerste keer was toen afgelopen zaterdag de deurbel ging en daar een meisje uit Djem haar klas stond. “Mama van Djem, mag Djem buiten komen spelen?”. Slik…dat is toch wel een grote stap! Maar Djem wilde graag buiten spelen en zo ging mijn kleine meisje, met dogtag om haar nek en geĆÆnstrueerd waar ze wel en niet mocht komen, naar buiten. Met een brok in mijn keel zag ik haar lachend met haar klasgenootje wegfietsen. Natuurlijk keek ik steeds door het raam om te zien waar ze uithing. Gelukkig kwam haar klasgenootje haar al weer snel thuis brengen, want het klasgenootje moest eten. Mama kon weer opgelucht adem halen… De tweede keer was toen Remco thuis kwam van zijn werk en Djem zijn schoenen met veters ziet. Ineens bedenkt ze zich dat ze veters kan strikken. Nog wat sceptisch...