Van een verlegen peuter tot...

….een (soms iets te) bijdehante kleuter. Zo is Djem in een zin te beschrijven.

In korte tijd is Djem veranderd. Reden? Ze gaat naar school! Ik verbaas me er nog dagelijks over wat school met haar gedaan heeft. Iedereen die Djem kent zal weten dat ze altijd erg verlegen en bang
was…vooral als ze mensen niet goed of helemaal niet kende. Op verjaardagen waar ze veel mensen niet kende, of waar het gewoon druk was, had ze zeker wel anderhalf uur nodig om enigszins een beetje haar zelf te worden.

De eerste weken naar school waren moeilijk voor haar. Ze had geen idee wat ze er van moest  verwachten en vond het allemaal maar eng, met al die kinderen in de klas. Nu ze wat langer op school zit, heeft ze al behoorlijk wat vriendjes en vriendinnetjes gemaakt en speelt ze geregeld ’s middags buiten met klasgenootjes. Tussen de middag komen er altijd wel klasgenootjes bij Djem eten, maar
Djem durfde nooit bij een ander te eten of te spelen om 15.00 uur. Maar gisteren besloot ze ineens dat ze dat wel durfde en terwijl ze met oma op weg naar huis was tussen de middag kwam ze Nick tegen.
Ze riep tegen Nick dat ze wel bij hem wilde eten, oma en de moeder van Nick vonden dat prima, en dus is ze tussen de middag bij Nick thuis blijven eten.

Twee weken geleden kreeg ze een uitnodiging van een klasgenootje om op haar partijtje te komen. De moeder van het meisje zei me eerlijk dat ze in eerste instantie best een beetje twijfelde om Djem te vragen omdat ze bang was dat Djem het eng zou vinden. Vanmiddag om 14.00 uur was het dan
zover. Remco heeft Djem naar Jasmijn gebracht en daar waren natuurlijk nog meer klasgenootjes. Alsof ze het al jaren deed stapte ze daar naar binnen en begon meteen te spelen met haar vriendinnetjes!

Ik vind het bijzonder om te zien hoe Djem zo veranderd is. Mensen die haar kennen zullen begrijpen wat ik bedoel. Maar zowel voor haar als voor mij en Remco is het makkelijker. Zij voelt zich absoluut prettiger op deze manier en wij zien een kleuter die helemaal gelukkig is. Dat is toch het belangrijkste van allemaal?!