De dood...

Het is niet iets waar je graag over nadenkt…de dood… Helaas ontkom je er niet aan; het is onderdeel van het leven. Soms moeten er nou eenmaal dingen geregeld worden voor het moment
dat…of overlijden er mensen in je omgeving.

Het is een heel dubbel gevoel; je bent net bevallen van je kindje…het mooiste wonder wat er
is…alles is goed gegaan…maar toch is het belangrijk, hoe klein je kindje ook is, toch een verzekering af te sluiten voor het geval dát… Zo zit je dan enkele dagen na de geboorte van je kindje te bellen met de Dela.

Maar ook door mensen in je omgeving wordt je geconfronteerd met de dood…vrienden die vaders of moeders al op jonge leeftijd moeten missen. Een vriendin die dichtbij mij staat verloor in nog geen 3 jaar tijd haar zus en moeder…soms is het toch oneerlijk!

Djem is er de laatste weken ontzettend mee bezig. Zo vraagt ze regelmatig wanneer ik doodga en hoe oud zij dan is. En dat zij dan voor Kane zal zorgen. Ook heeft ze een geheel eigen beleving van hoe het eruit ziet als iemand doodgaat. (‘nou mam…gewoon, dan val je op je rug met je armen op je buik en dan zijn je ogen dicht en dan ben je dood’)

Natuurlijk praat ik er liever niet over, want ik wil er nog helemaal niet aan denken dat ik mijn kinderen op
een dag ook zal missen, maar ik wil Djem ook niet een vervelend gevoel geven over de dood…daar is ze nog te jong voor. Dus hoe moeilijk het soms ook is, probeer ik antwoord te geven op haar vragen.. Als ze weer eens aankomt met de vraag hoe oud zij is als ik dood ga, zeg ik meestal dat ze dan al heel groot is…het heel groot zijn, heeft voor haar ook een andere beleving…(‘ben ik dan al 6 jaar mama?’)

Afgelopen dinsdag nam ze het allemaal iets te letterlijk…ze zat met mijn moeder te kletsen,
toen ze er weer ineens over begon… ‘Oma, als jij dood gaat…ben ik al heel groot he?’ Ook oma vindt het
een vervelend onderwerp en om er vanaf te zijn gaf ze Djem gelijk… Djem dacht er nog eens diep over na en zei: ‘Oma, als jij doodgaat ben ik denk ik wel 30!’. En vervolgens ging ze weer verder waar ze mee bezig was.

Oma dacht er nog even over na en kwam toen tot de conclusie dat dat eigenlijk niet zo heel erg zou zijn…in haar geval zou het dan betekenen dat ze ieder geval 81 jaar zou worden…

Ik vind het niet altijd leuk om zulke gesprekken te voeren met mijn 4-jarige dochter. Ik vind dat ze nog helemaal niet bezig hoeft te zijn met de dood.

Gelukkig heeft de dood in haar belevingswereld nog niet zo veel betekenis…(‘mama, als opa Arie doodgaat, dan gaat ie naar de hemel. En daar zijn dan nog meer oude meneertjes en dan gaat ie gewoon met alle oude meneertjes in de hemel spelen!’)